با اینترنت

همانطور که احتمالا در این پست خوانده اید کتاب فوق معرفی گردید. حال به برخی از قسمتهای آن نگاهی می اندازیم.
۱- روزی عمر به علی (ع) گفت: در داوری شتاب می کنی. علی (ع) در همان لحظه کف دستش را گشود و به عمر فرمود: چند انگشت در این دست است؟ عمر گفت: ۵ انگشت. علی (ع) فرمود: در پاسخ شتاب کردی. عمر گفت: نیاز به تامل نداشت. در نگاه اول آشکار بود که دارای ۵ انگشت هستی. علی (ع) فرمود: من نیز در حکم در مورد آنچه برایم آشکار است شتاب می کنم.
۲- امام صادق (ع) فرمود: قاضیان ۴ گروهند که ۳ گروهشان اهل دوزخ و یک گروه اهل بهشتند: کسی که آگاهانه به ظلم داوری کند – کسی که از روی نا آگاهی به ظلم قضاوت کند – کسی که ناآگاهانه به حق قضاوت کند – کسی که آگاهانه به حق قضاوت کند و تنها چنین کسی دربهشت است.
۳- مطابق روایت امام صادق (ع) ۳ نفر به حضور امام علی (ع) آمده و گواهی دادند که فلان مرد زنا کرده است. علی (ع) پرسید: چهارمین شاهد کجاست؟ گفتند: هم اینک می آید. حضرت فرمود: این ۳ نفر را هم اکنون حد بزنید زیرا در اجرای حدود الهی حتی یک ساعت مهلت تاخیر داده نشده است.
۴- توجه به اهمیت قضاوت احکام و آداب ویژه آن شامل : نظارت دقیق بر کار قاضیان – نگاه برابر به مرافعه کنندگان – نگاه برابر به مرافعه کنندگان در صحبت و نگاه و اشاره – دوری از بی حوصلگی و خشم و گرسنگی و تشنگی – پرهیز از نجوا کردن – پرهیز از قضاوت قبل از شنیدن سخن مرافعه کنندگان – مهمان نکردن یکی از دو طرف نزاع – پرهیز از تلقین چیزی به گواهان یا مرافعه کنندگان – تامل قبل از قضاوت – سرعت بخشیدن به قضاوت – پرهیز از توجه بیشتر به یکی از شاکیان – پرهیز از شکنجه کردن برای گرفتن اقرار {که در این مورد در پست دیگری یک داستان از همین کتاب خواهم نوشت}

پی نوشت: مطلب فوق در این پست نوشته شد.