تاملی بر تحمل!

در صدر مطالب ماهنامه آماری جمعیت  ولادت و وفات نه ماهه ۱۳۹۰- اداره کل ثبت احوال استان مرکزی نوشته:
بیانات مقام معظم رهبری در دیدار مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران
۱۳۹۰/۵/۱۶

من معتقدم که کشور ما با امکاناتی که داریم، میتواند ۱۵۰ میلیون نفر جمعیت داشته باشد. من معتقد به کثرت جمعیتم. هر اقدام و تدبیری که میخواهد برای متوقف کردن رشد جمعیت انجام بگیرد، بعد از ۱۵۰ میلیون نفر انجام بگیرد.

اما ظاهرا آقای احمدی ن‍‍ژاد اینرا نشنیده و قصد کاهش ۱۰ میلیون نفری یارانه بگیران (و نتیجتا کاهش جمعیت)را دارد که بدین معنیست که کشور ما امکانات ۱۵۰ میلیون نفر را ندارد! در ادامه همین راستا
آقای احمدی نژاد خطاب به منتقدان خود گفت: “درست است که با بنده مخالف هستید، اما مرا ملت ایران انتخاب کرده است و اگر زنده باشم، باید مرا تا پایان دوره دهم ریاست جمهوری تحمل کنید”. (منبع)
با این وصف لابد “مقام معظم رهبری” نیز یکی از منتقدان ایشان است که آقای نوریزاد گفته:
بچشم خود می بینید که این روزها دیگرازشلتاق های رییس جمهورمطلوب تان خبری نیست. و شما نمی دانم چرا مجبورید این جنازه را تا پایان دوره اش به دوش بکشید؟
و قسمتی دیگر از نامه بیستم آقای محمد نوری زاد به رهبری:
حالا به داخل قبرقذافی فرو می شویم وهمین پرسشها را بگونه ای دیگر از او می پرسیم. این که: اگر زنده شوی و مجدداً بدنیا بیایی چه خواهی کرد؟ ازاو می شنویم: من می توانستم با بکار بستنِ کمی تعقل هنوززنده باشم وبا آبرودرگوشه ای ازکشورم زندگی کنم. اما لجوجانه خود نخواستم واکنون با هزار خسارتی که برای مردم لیبی ببارآورده ام، درگورخود چشم به راه عقوبت عقبایم. وباز از او می شنویم: آهای رهبران و حاکمان جهان، بگوش باشید، اگر طالب بقا و دوام و همراهی مردمید، با مردم خود یکی باشید. زبان لکنت مردم بگشایید. به خواست آنان بها بدهید. دست به جیب مردم نبرید. دوراز چشم آنان به هزارکار نابجا روی نبرید. و اگرروزی همین مردم شما را نخواستند، ازعلیّ مرتضا بیاموزید و خود کنار بروید. و بدانید که خیرشما درهمین کناررفتن است. وگرنه: این من. سرنوشت شما.


» پست پارسال: دوره رنج و حرمان



یک جواب برای “تاملی بر تحمل!”

  1. نوری‌زاد رو دیگه ول کن بابا.

    از مد افتاد.

    [پاسخ]

دوستانی که نقد میکنند را بیشتر دوست دارم. لطفا اشکالاتم را بگویید تا من ازشما یاد بگیرم و افتخار شاگردی شما نصیبم شود. اگر موافق نظر شما باشم، دیگر پاسخی نمیدهم. اما اگر موافق نباشم یا نکته‌ای را برای تکمیل مطلب لازم به ذکر بدانم، حتما پاسخ را (بر اساس بند 11 مرامنامه) خواهم نوشت. در آنصورت خوشحال خواهم شد که نظر شما را در خصوص ادامه بحث هم بدانم. راستی اگر آدرس ایمیلتان را درست بنویسید؛ پاسخ، برایتان ایمیل میشود. ممنون