و به او شر و خیر او را الهام کرد
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ
قسم به آفتاب و تابش آن (هنگام رفعتش). (۱) و قسم به ماه آن گاه که در پی آفتاب تابان در آید. (۲) و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد. (۳) و به شب وقتی که عالم را در پرده سیاهی کشد. (۴) و قسم به آسمان بلند و آن که این کاخ رفیع را بنا کرد. (۵) و به زمین و آن که آن را بگسترد. (۶) و قسم به نفس ناطقه انسان و آن که او را نیکو به حد کمال بیافرید. (۷) و به او شر و خیر او را الهام کرد. (۸) (قسم به این آیات الهی) که هر کس نفس ناطقه خود را از گناه و بدکاری پاک و منزه سازد به یقین (در دو عالم) رستگار خواهد بود. (۹) و هر که او را (به کفر و گناه) پلید گرداند البته (در دو جهان) زیانکار خواهد گشت. (۱۰) طایفه ثمود از غرور و سرکشی (پیغمبر خود صالح را) تکذیب کردند. (۱۱) هنگامی که شقیترینشان (قدار بن سالف) بر انگیخته شد (تا ناقه صالح را پی کند). (۱۲) و رسول خدا (صالح) به آنها گفت: این ناقه آیت خداست، از خدا بترسید و آن را سیراب گردانید. (۱۳) آن قوم رسول را تکذیب و ناقه او را پی کردند، خدا هم آنان را به کیفر (ظلم و) گناهشان هلاک ساخت و شهرشان را با خاک یکسان نمود. (۱۴) و هیچ باک از هلاک آنها نمیداشت (یا آنها هیچ از عاقبت بدگناه خود نمیترسیدند). (۱۵)
لینک به کلیپ ویدئویی قرائت سوره شمس توسط استاد عبدالباسط:
قرائت دوم