ادامه ی غزه
دوست و همشهری عزیزم، نویسنده وبلاگ پنگوئن ۱۰۱ مطلب جدیدی نوشته و پاسخ سوالات پست قبلی را دادهاند که باز توصیه میکنم با حوصله بخوانید.
مثل دفعه قبل همه گفته های ایشان را تصدیق میکنم. من فکر میکنم ما با هم اختلاف نظری نداریم و هر دو معتقد به این هستیم که بایستی بیش از تمرکز توجه به مسئله غزه، بر مشکلات داخلی متمرکز شویم. ولی همونطور که احیانا ایشان هم قبول دارند، دولت و حاکمیت متاسفانه اینگونه عمل نمیکند و بیشتر دنبال پرت کردن حواس مردم به مسائل خارجی است تا مردم مشکلات خودشون رو فراموش کنند. شما حجم تبلیغات تلویزیونی ای که مشکلات مردم کشورهای خارجی رو منعکس میکنند را با حجم مواردی که مشکلات داخلی را منعکس میکنند مقایسه کنید! من بیشتر نظرم روی عملکرد دولت و حاکمیت است نه اشخاص و عامه مردم. اصلاً در اخبار رسمی صدا و سیما به مسئله مرگ مشکوک یک دانشجوی کرد در سنندج پرداخته میشود؟ من فکر میکنم با وجود این حجم رد صلاحیتها که شاید در حال حاضر بارزترین نمونه بیعدالتی و فساد قدرت است، ما بایستی حداقل 90 درصد توانمان را به تشریح – تحلیل و حل مسائل داخلی معطوف کنیم و حداکثر 10 درصد به فکر دفاع از مظلومان خارجی باشیم، آنهم فقط در حد دفاع زبانی! نه اینکه با این بی گازی و بی بنزینی در داخل (علیرغم فروش نفت با قیمت کلان و بی سابقه) بیاییم و کمک مالی به خارجی ها (یی که حتی بعضی از آنها مسلمان هم نیستند!) کنیم. من فکر میکنم که چون دولت توان حل مشکلات داخلی را ندارد، به بزرگنمایی مشکلات سایر مظلومان جهان جهت فرافکنی و حواس پرتی مردم می پردازد. ضمنا منظور من از دولت شخص آقای احمدینژاد است چون همانطور که میدانید نامبرده خود همه خرابکاریها را میکند و اعضای هیئت دولت در عمل هیچ کارهاند.
بله چند روز پیش خواندم و البته کامنتی را هم نوشتم اما متاسفانه ظاهرا وردپرس دچار مشکلی شده بود و به پیغام من جواب نمی داد.
به هر حال بسیار متشکرم و خوشحالم که دیدگاه نزدیکی که داریم. یک نکته ای را هم که به نظرم باید بگم اینه که روی صحبت من در این مطالب با هواداران و فعالان حقوق بشر در ایران است و حساب حکومت و طرفدارانش را جدا فرض کرده ام.
در باره رد صلاحیت ها و اهمیت آن هم ان شاءالله بعدا صحبت خواهیم کرد!
موفق باشید.