ته که نوشم نهای نیشم چرایی
ته که نوشم نهای نیشم چرایی.
ته که یارم نهای پیشم چرایی.
ته که مرهم نهای ریش دلم را.
نمک پاش دل ریشم چرایی.
دوبیتی از بابا طاهر
بندگان مرا مژده {؟} ده! (۱۷) همان کسانی که سخنان را میشنوند و از نیکوترین آنها پیروی میکنند؛ سوره زمر